6

     ทันทีที่คนตัวเล็กรับคำ ดันเต้ก็อดยิ้มร้ายไม่ได้ ชายหนุ่มดันตัวอีกฝ่ายลงบนเตียง มือหนาผายไปทางหน้าต่างให้ปิดหมดทุกบานเนื่องด้วยไม่อยากให้ใครเห็นสิ่งที่เขาหวงที่สุดในตอนนี้ นั่นก็คือเทรเลนน์ยามออดอ้อออเซาะเขา

    มือหนาไม่รีรอ เมื่อริมฝีปากประกบดึงดูดกันและกันแล้วนั้น อวัยวะที่เหลือก็ทำหน้าที่ทันที ไม่นานนักเสื้อผ้าบนตัวของเทรเลนน์ก็หลุดลุ่ยออกเกือบหมด ดันเต้ผละจากริมฝีปากลงมาซุกไซร้ซอกคอขาว เขี้ยวแหลมคมแอบขบกัดไม่แรงนัก ก่อนจะต้องเพิ่มแรงบีบขยำที่สะโพกบางเพราะน้ำเสียงสั่นเครือของเทรเลนน์กำลังจะขอร้องเขา



"ท่านพี่...เบามือกับน้องหน่อยได้หรือไม่"เสียงหวานออดอ้อนยามซุกตัวลงกับท่อนบนเปลือยเปล่าของอีกฝ่าย นิ้วเรียวลูบข้อมือแข็งของดันเต้อย่างร้องขอ มหาเทพมองภาพนั้นก่อนจะยิ้มอีกครั้งพร้อมกับส่ายหัว เขาจะไม่มีทางเบามือให้เด็กน้อยของเขาชะล่าใจหรอกนะ



    เทรเลนน์เมื่อถูกเล้าโลมจากคนตรงหน้าก็อ่อนระทวยไปหมด เหงื่อเม็ดใสผุดตามร่างกาย สะโพกบอดพริ้วตามจังหวะนิ้วที่กำลังสอดใส่ในตัวอยู่ ณ ตอนนี้

"พี่คิดว่าเจ้าคงพร้อมแล้ว" ดันเต้ว่าพร้อมกับดึงกางเกงผ้าสีสวยของตัวเองลง แท่งเนื้อสีชมพูแข็งตัวเตรียมพร้อมสำหรับขั้นตอนต่อไป

"นี่หรือวิธีถ่ายทอดพลังของท่านพี่"

"แน่นอนที่รัก แรงทั้งหมดของพี่จะโถมเข้าหาเจ้าแบบหนักหน่วงเชียวล่ะ" ดันเต้ว่าก่อนจะกดจูบลงกับแผ่นหลังเนียน เทพหนุ่มค่อยๆกดตัวลงกับช่องทางของคนตัวเล็ก เทรเลนน์กรีดร้องเพียงสองสามครั้งเท่านั้น ก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนจากเสียงกรีดร้องเป็นเสียงครางกระเส่าแทน

  สองร่างโหมกันกระหน่ำจนได้ยินเสียงหัวเตียงชนกับผนัง เทรเลนน์จิกหมอนแน่นเพราะแรงกระแทกจากคนกระทำไม่แม้แต่จะแผ่วลงสักนิด เสียงร้องเรียกชื่อดันเต้สลับกับเสียงครางหวาน คราแรกเทรเลนน์เกรงกลัวว่าจะมีใครได้ยิน แต่ความเก่งกาจของดันเต้ทำเอาเทรเลนน์สติแตกไม่น้อย

เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่รู้ แต่นานจนเทรเลนน์เริ่มตัวซีดสั่น ถึงแม้ดันเต้จะดูไปต่อได้และเปลี่ยนท่าทางไปได้เหมือนแรงไม่มีตก จนเสียงหวานแหบพร่า ถึงกับต้องเอื้อมมือไปจับข้อมือหนาให้ผ่อนปรนแรงกันบ้าง

"เจ้าไม่ไหวแล้วหรือ" เสียงทุ้มกระซิบข้างหูปนกับเสียงครางจนฟังแทบไม่รู้ความ
"ท่านพี่ ได้โปรด" เทรเลนน์เอี้ยวตัวไปมองใบหน้าอีกฝ่ายอย่างอ้อนวอน ตัวเขาเองยังแทบไม่มีแรงจะสู้กับดันเต้อยู่แล้ว

  ดันเต้หัวเราะอีกครั้งก่อนจะกดจูบไปที่แก้มขาวอย่างเอ็นดู ร่างหนาเร่งแรงกระแทกจนถึงขีดสุดก่อนจะดึงหน้าของเทรเลนน์มารับจูบอีกครั้ง

  เทรเลนน์อ้าปากรับลิ้นของอีกฝ่ายเข้าไปเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับมีกลิ่นสนิมคล้ายคาวเลือดติดปากของเขามาด้วย ทั้งคู่จูบกันยาวนานจนเทรเลนน์ได้รับกลิ่นคาวเลือดไปทั้งปาก จนกระทั่งดันเต้ผละออกทั้งที่ยังมีเลือดสีแดงสดไหลอยู่ที่มุมปาก

"ท่านพี่?!?" คนตัวเล็กจับปากตัวเองที่มีเลือดของดันเต้ติดอยู่อย่างตกใจ

"กลืนลงไป พลังของมหาเทพีที่อยู่ในเลือดข้า เป็นของเจ้าหมดแล้วนะ"

"อย่างนั้นหรือ.."

"เจ้าเป็นราชินีของข้าแล้วนะ เทรเลนน์"