6
ทันทีที่คนตัวเล็กรับคำ ดันเต้ก็อดยิ้มร้ายไม่ได้ ชายหนุ่มดันตัวอีกฝ่ายลงบนเตียง มือหนาผายไปทางหน้าต่างให้ปิดหมดทุกบานเนื่องด้วยไม่อยากให้ใครเห็นสิ่งที่เขาหวงที่สุดในตอนนี้ นั่นก็คือเทรเลนน์ยามออดอ้อออเซาะเขา มือหนาไม่รีรอ เมื่อริมฝีปากประกบดึงดูดกันและกันแล้วนั้น อวัยวะที่เหลือก็ทำหน้าที่ทันที ไม่นานนักเสื้อผ้าบนตัวของเทรเลนน์ก็หลุดลุ่ยออกเกือบหมด ดันเต้ผละจากริมฝีปากลงมาซุกไซร้ซอกคอขาว เขี้ยวแหลมคมแอบขบกัดไม่แรงนัก ก่อนจะต้องเพิ่มแรงบีบขยำที่สะโพกบางเพราะน้ำเสียงสั่นเครือของเทรเลนน์กำลังจะขอร้องเขา "ท่านพี่...เบามือกับน้องหน่อยได้หรือไม่"เสียงหวานออดอ้อนยามซุกตัวลงกับท่อนบนเปลือยเปล่าของอีกฝ่าย นิ้วเรียวลูบข้อมือแข็งของดันเต้อย่างร้องขอ มหาเทพมองภาพนั้นก่อนจะยิ้มอีกครั้งพร้อมกับส่ายหัว เขาจะไม่มีทางเบามือให้เด็กน้อยของเขาชะล่าใจหรอกนะ เทรเลนน์เมื่อถูกเล้าโลมจากคนตรงหน้าก็อ่อนระทวยไปหมด เหงื่อเม็ดใสผุดตามร่างกาย สะโพกบอดพริ้วตามจังหวะนิ้วที่กำลังสอดใส่ในตัวอยู่ ณ ตอนนี้ "พี่คิดว่าเจ้าคงพร้อมแล้ว" ดันเต้ว่าพร้อมกับดึงกางเกงผ้าส...